دونیا قابار چالیب یولداش/ رقیه کبیری

آلمان‌دا سینوهه وار؟
گنج شاعر، سایه مقدسی‌نین معصومیتینه سونولور.
کلیمانجارو اولاسان، یوخسا اورست
دینجلمه‌ییوه بیر کؤلگه اولماسا
بیر اوووج تورپاقدان آرتیق دئییلسن.

«آدیمی یازیم؟»
سحر دئییر: «   ایشین قوتولوب  ؟  »
سحر بیلمیر آدام مریض‌خانا تختینه دوشنده، اؤزونه ایش آختـارار. تخت  ‌ده یاتماقدان سونرا هر ایش اولـور اولسون.مریض‌خانا ائویمیز کیمی دئییل. آللاهـا سؤز وئرمیشم قوی ائویمیزه دؤنوم، دونیانین لاپ چتین ایش‌لـرینی گـؤره‌جه‌یم. حیطـی سوپوره‌جـه‌یم، مامـانین سَردییـی پالتارلاری شریتدن ییغاجاغـام، اوچ ساعت اوتـوروب، هـامینین پالتارینا اوتو چکه  جه‌یم، حتی توز آلماق اوستونده سحرله دوککه دوک ائله‌مه‌یه‌جم.
«گـؤره‌سن دئسم ائویمیـزی آلـلاه کیمی سئویرم، گناه اولار     ؟ !         »
سحر دوداغینی دیشله‌ییر. «  عاییب‌دی  » دئییر. آمما من بیلیرم آللاه نه دئدیییمی آنـلاییر. آللاه بیلیر کی، من ائویمیزه دؤننده، باشیمی آستاناسینا قویاجام؛ آللاه بو ایشه گؤره آلنیما گناه یازماز، دئمز ائویمیزی پرستش ائلیرم.
ائویمیزی آلـلاه کیمی تانیییرام. گـؤزو یومولو، هر یئرینه جوت‌آیاقلی یوخ، ناققیشلی بئله گئده بیله‌رم. مریض‌خانا تانیش دئییل، غـریبه‌دی. آقای کوْنسول کیمـی. مریض‌خانایلاهئچ یولداشلیق ائلییه بیلمیرم. سحرین دئمه‌یینه دئییل، «  سن گلنی‌نـن یولـداش، گئدنی‌نن قـارداش اولوسان.» ائـو، داغ، داش، دنیز، ائلاتین قارا چادیرلاری… هر یئر اولور اولسون، ایللاه مریض‌خانا. اؤزو ده اؤزگه بیر اؤلکه‌نین مریض‌خاناسی.
ایکی هاوالییام. ائویمیزله، مریض‌خانانین هاواسی کیمی. قـالمیشام کیمه یازیم؟ آللاها یوخسا آقـای کوْنسولا   ؟ هئـچ بیرینی گـؤرمه‌میشم. گـؤزومو یوماندا آللاهـی حس ائـدیرم. هر شئیده، هـر یئرده وار، آللاه منده ده وار  .  نم  -      ‌ندن گـؤزومو یوموب، آقای کوْنسولو تصوّر ائله‌ینده، بیر میز گؤرورم، بیر ده نم-‌   نه یئکه‌  لیکده فیرلانان صندل ‌لردن. سحَره دئینده گولور.
« یانی دئییسن او قدر کیچیکدی کی، میز دالیسیندا ایتیر ؟ »
«  بلکه ده او قدر بؤیوکدی کی من گؤره بیلمیرم  ! »
«  بلکه ده سن فیکیرلشنده خیالیندا آقـای کوْنسول سسه، سنین‌سه گـؤزلرین قولاغا دؤنور؟ طبیعتده‌کی قیسسا دالغا، اوُزون دالغا کیمی… ها زلزله اولاندا فقط حیوانات او دالغالاری ائشیدر…»
من جدّی بیـر نامه یازماق ایستیرم ؛ آمما همیشه‌کی کیمی، دئیه‌سن سحرین میرتینین باشی یاریمدی. بئله واختلار مامانیم قاش‌لارین ییغیب    «  سحر  !  هر شئیی میرتا قویما » دئیر. من میرتین معناسینـی بیلسم   ده، یـورقان     -     دؤشه‌یـه دوشندن    بـری  چـوخ شئی   لر کیمی میرتینان دا، باریشا بیلمیرم.
«آقای کوْنسول بابام‌جا اولسایدی، من اونو گؤره بیلردیم، او دا منی گؤره بیلردی، اوندا بیمه ایش‌لرینی یوباتمازدی.»
«سنین بـاشین بیر یئره دَییب؟ آخی آدام دا کـوْنسولا نامه یـازار؟ هله توتـاق کی یـازدین، او هارا، سن هـارا… اوووف! قطب جنوبدان، قطب شومالاجان فاصله‌سی وار.»
سحـره دئییرم آللاها یازسام، کنسول گـؤره بیلمه‌یه‌جک نامه‌مـی، آمما کوْنسولا یازسام، آلـلاه دا گـؤره بیلـر. سحـر گولمکدن باشقا بیر ایش باشارمیر. «      باشیوا    هاوا   گلیب    » دئییر.
دوز دئییر. حمامـدا    ساچیمـی اؤوکه  ‌لـه ‌ینده، توک لـریم بیر کـوْل یئملیک کیمـی الیمده قالـدی. دکتر دئمیشدی تؤکوله‌جک، آمما بیلمیردیم بئله الیمده قالاجاق، دئییردیم بس داراغین دیشینه ایلیشه‌جـک. اوندا باشیما هـاوا گلدی. قیشقیردیم:    « مامااااان!.. »
آینادان کوسدوم. شکیل آلبوموما وورولدوم. شکیل‌لرده فقط توک  ‌لره باخیردیم. اؤز توک   ‌لریمه، مامانیمین، سحرین، بابـامین… آلبومومـدان ایکی شکیـل گـؤتـورموشـم. بیـری نِفِرنِفِر    اولمامیشدان اوّل، بیریسی ده نفرنفر اولاندان سونرا.
«  بویون        نـن آدین نفرنفـردی        !    »  -       بابام دئـدی  . «         اولمـاز کی آلبو  موموز مصر گؤزلینین شکیلیندن بوش اولسون. سینوهه کیمی حاذق بیر حکیم ده تاپا بیلسم‌، بیر   -      ایکی آیا توختارسان . »  بابام بیلمه‌دی  کـی، من اونون قـان چانـاغینا دؤنموش گـؤزلرینی گؤردوم.
عمومیتلـه بیز گیزلیجـه آغـلایان بیر عـائله‌ییک. مامانیم سوغان سویاندا، بابام تلویزیوندان انتحاری اؤلوم‌لرین خبرینی ائشیدنـده، میرتین معناسـی سحـرین یـادیندان چیخانـدا، یا کتاب -   دفتریله ساواشاندا  …   هر کس گیزلیجه آغلار، منسه الیمی توک  ‌لریمین بوش یئرینه چکنده، قیزدیرما ایلان کیمی اَتیمله دریمین آراسینا سیزاندا، یورقانیمی باشیما چکیب آغلاییرام. گؤیلوم ایستیر بیر گون یئمک سوفره  ‌سینین باشیندا اوتوران کیمی هامیمیز بیرلیکده دویونجا بیر آغلایاق .
«آلمان‌دا سینوهه وار؟» -    سوروشدوم.
«   من ده صاباحدان نفرنفر اولاجـاغام  »  -   سحر دئدی.
مامان دئـدی:  «  اوچوموز ده !  »
بابام: «آللاه کؤمه‌ییم اولسون… اوش مصر گؤزلی…»